JESTEŚ TUTAJ: POZOSTAŁE ZABIEGI / Życie bez starczowzroczności

Życie bez starczowzroczności

Życie bez starczowzroczności

Starczowzroczność

Polska nazwa starczowzroczność to odpowiednik łacińskiego presbyopia. Wbrew pozorom pogorszenie widzenia w przypadku starczowzroczności to przywilej nie tylko osób w podeszłym wieku. Problem zaczyna się w okolicach 40-tego roku życia. Jest to przełomowy moment dla kondycji soczewki wewnątrzgałkowej, jej torebki i mięśni, które tę torebkę otaczają. W niezwykle młodym wieku doświadczamy fizjologicznego procesu starzenia się struktur w oku.

Soczewka wewnątrzgałkowa odpowiada za 1/3 mocy optycznej oka, a jej budowa jest skomplikowana (świadczy o tym chociażby gradientowy współczynnik załamania soczewki, który czyni ten ośrodek optyczny niepowtarzalnym). Jedną z ważniejszych funkcji soczewki jest akomodacja. To możliwość zmiany kształtu, a w konsekwencji – zmiany mocy optycznej, tak by przedmioty położone w bliskiej odległości były ogniskowane na siatkówce. Akomodacja działa tylko w jedną stronę: soczewka uwypukla się i tym samym pozwala na ostre widzenie bliży: czytanie, pisanie, obsługę komputera, czy telefonu. Proces zmiany kształtu soczewki jest możliwy dzięki sprawnie działającym mięśniom rzęskowym, więzadełkom i torebce soczewkowej.

W dzisiejszych czasach większość z nas nadużywa akomodacji. Praca wzrokowa odbywa się głównie na bliskim dystansie – jest to praca na komputerze, tablecie, smartfonie, na dokumentach, czyli taka typowa codzienność, która wymaga skupienia wzroku i uwagi na odległości 30-50 cm. Wówczas wszystkie wymienione struktury, tak jak i my, są w pracy, co oznacza, że pozostają napięte przez wiele długich godzin. W związku z dzisiejszym trybem życia starczowzroczność pojawia się często jeszcze przed 40 rokiem życia i wynika ze zmęczenia oka. Wytężona praca mięśni, więzadełek, torebki soczewkowej i samej soczewki skutkują słabnącą akomodacją. Soczewka z wiekiem staje się coraz mniej elastyczna, gdyż z czasem narastają na nią kolejne warstwy (soczewka rośnie całe nasze życie), mięśnie i więzadła słabną.

Starczowzroczność objawy

Proces ten postępuje i w konsekwencji, z biegiem lat wraz z osłabieniem akomodacji oka, pojawia się potrzeba odsuwania bliskich przedmiotów dalej i dalej, by można było je widzieć ostro. Jest to typowy objaw starczowzroczności – potrzeba coraz dłuższego ramienia. Bliskie przedmioty stają się nieostre i dodatkowo w trakcie czytania pojawiają się bóle głowy i wrażenie wytężania wzroku.

W zależności od fizjologii danej osoby zauważalne objawy mogą nastąpić tuż po czterdziestce, albo później czyli w okolicach pięćdziesiątki. Niemniej jednak każda osoba prędzej czy później zauważy problem spadającej akomodacji oka.

Starczowzroczność leczenie

Co możemy zrobić? U każdej osoby po 40-tym roku życia pojawia się konieczność korekcji krótkowzroczności. Najczęstszym środkiem zaradczym jest kupienie i używanie okularów do czytania lub okularów progresywnych. Jeśli decydujemy się na okulary i soczewki kontaktowe, będziemy je zmieniać co kilka lat, w związku z tym, że amplituda akomodacji maleje z wiekiem. Pojawia się tu pojęcie rosnącej addycji. Addycja to moc optyczna, którą dodajemy przed oko pacjenta, by mógł on ostro widzieć bliż. Jednocześnie jest to różnica w potrzebnej mocy korygującej do dalekiej i bliskiej odległości. Addycja zmienia się do blisko 65-tego roku życia i do tego czasu wymagana jest zmiana okularów do czytania na silniejsze.

Dla wielu pacjentów ma to związek z wyrabianiem 2 lub 3 par okularów, bądź regularną wymianą okularów progresywnych i soczewek multifokalnych. Alternatywą dla osób ze starczowzrocznością jest wykonanie zabiegu laserowej korekcji wzroku lub refrakcyjnej wymiany soczewek. Są to zabiegi, które po krótkiej rekonwalescencji umożliwiają pacjentowi po 40-tym roku życia pozbyć się okularów zarówno do dalekiej jak i bliskiej odległości, a tym samym odzyskać niezależność od jakichkolwiek pomocy wzrokowych w pracy, sporcie i codziennym życiu. Laserowa korekcja wzroku i refrakcyjna wymiana soczewek to zabiegi, które odbywają się w znieczuleniu miejscowym kroplami i trwają do kilkunastu minut na jedno oko. W krótkim czasie po zabiegu pacjent widzi ostro bez okularów, do każdej odległości.